GÜZ KÖŞESİ

 
Yazar dediğin iz bırakır.
Okur dediğin iz sürer.
Okuryazar olmak da her eli kalem tutanın, her alfabeyi sökenin harcı değildir zannımca.
Mesele iz açabilmekte, mesele bir yol bulabilmekte.
 
Peki hep mi sonuca varmalı yollar? Ne münasebet! Mesele yolda olabilmekte. 
Bazen salt bilgi, bazen bir duygu… En güzeli de yeni bir fikir uyandırır yazar. Gerçeğe farklı pencereden bakma cesareti verebilmek de o cesareti alabilmek de, yürek işidir.
 
Çoğu zaman okura ne verdiği yazarın kontrolünün dışındadır. O sadece verir. Alıcı karteladan seçer alır hakkını. Paşa gönlü ne isterse…Ben buna okur hakkı diyorum. Seç, beğen, al… Neşe al, hüzün al! Hemen olmaz deme, o da lazım insana. İnsan tek renk değil ki, duygu kartelası tek ton olsun. Merak al, fikir al, yoğur zihninde. Bak önünde ne yeni yollar açılacak. Yeter ki yolda kal. Sona varamasan bile, yoldakine yoldaş olursun. 
 
Az şey mi yoldaş olmak? Hangi öyküde tek karakter olduğu görülmüş. Hangi filmin tek rolü baş rol? Zaten hepimiz kendi öykümüzün esas oğlanı, esas kızı değil miyiz? Mesele başka öykülerde rol alabilmekte. 
 
Sadede gelelim, neden “Güz Köşesi”?
Yaz köşesiyle kış köşesi ben çocukken kapıldığından ben de güz köşesini seçtim. Sizlere mevsimin sert etkilerinden arındırılmış bir alan sunmak için. Meselem, sivri köşeleri yumuşatmak. Gelin bu köşede beraber törpülenelim.
​
Gül Sunu